Ετήσιο μνημόσυνο του αείμνηστου Γιατρού Αχμέτ Σαδικ - 24/07/2026

Ομιλία της Ευγενίας Νατσουλίδου, για την ΑΜΚΕ "Κρστε Μισίρκοβ":

Αξιότιμοι Κυρίες και Κύριοι, τιμή μου να βρίσκομαι σήμερα στο καθιερωμένο ετήσιο μνημόσυνο του αείμνηστου ηγέτη σας Γιατρού Αχμέτ Σαδικ και ευχαριστώ την οικογένεια Ισικ Σαδικ Αχμετ και την ηγεσία του κόμματος DEB, για την πρόσκληση. 

31 χρόνια πέρασαν από εκείνη την τραγική ημέρα και ο αγώνας της Τούρκικης εθνικής και θρησκευτικής μειονότητας συνεχίζεται, για ένα όραμα που μεταλαμπάδευσε σε όλους ο ηγέτης σας Αχμέτ Σαδικ, και αυτός ο αγώνας δεν θα σταματήσει ώσπου το όραμα του να πραγματοποιηθεί. 

Η ελευθερία στον εθνικό αυτοπροσδιορισμό είναι ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα το οποίο η χώρα μας το γνωρίζει πολύ καλά όταν πρόκειται να το υπερασπιστεί για τις ελληνικές μειονότητες, όπου αυτές υπάρχουν και είναι αναγνωρισμένες από τα κράτη όπου αυτές ζουν, αλλά γίνεται ανένδοτη, κουφή και τυφλή, όταν πρόκειται για τις εθνικές μειονότητες εντός των συνόρων του ελληνικού κράτους. 

Και όχι μόνο αυτό! Όχι μόνο δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη μειονοτήτων στη χώρα, αλλά για όποιους διεκδικούν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού τους - εθνικό, γλωσσικό και θρησκευτικό πολλές φορές -, εφαρμόζει την καταστολή της διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας ως μειονότητες, με διάφορους τρόπους. 

Παλαιότερα, η Ελλάδα είχε βρει έναν τρόπο να κρύβει τις εθνικές, γηγενείς μειονότητες στη χώρα με διάφορα μέσα: μέχρι το 1995 υπήρχαν οι μπάρες στα ορεινά χωριά της Ξάνθης και της Ροδόπης που εμποδίζανε στους κατά τα αλλά Έλληνες πολίτες με βάσει το ελληνικό Σύνταγμα, να μετακινούνται ελεύθερα στη χώρα, όπως όλοι οι άλλοι πολίτες. Σας έκρυβαν καλά, για να μην μάθουμε οι άλλοι πολίτες για την ύπαρξη σας. Για να σας κρατούν στην απομόνωση. 

Κι εμείς οι Μακεδόνες είχαμε τις μπάρες σε κάποια ορεινά χωριά μας μέχρι το 1974, αλλά εμάς μας κρύβανε ακόμα και στις πόλεις, με άλλο τρόπο. Μας είχαν μάθει να κρυβόμαστε μόνοι μας και μεταξύ μας ακόμα, να μην μιλάμε την γλώσσα μας και να φοβόμαστε μέχρι και τη σκιά μας, μην μάθουν οι άλλοι ότι είμαστε Μακεδόνες. Άσχημες καταστάσεις, απαράδεκτες ακόμα και για εκείνη την εποχή – δηλαδή μετά το 1974-, σε ένα Ευρωπαϊκό κράτος. 

Σήμερα, ασφαλώς, τα πράγματα είναι καλύτερα. Τώρα μπορούμε να ακουστούμε πιο ελεύθερα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι το κράτος μας ακόμα αρνείται να μας ακούσει. Μας θεωρεί επισήμως ξένους στη χώρα, αφού τα ζητήματα μας με το κράτος υπάγονται στο Υπουργείο Εξωτερικών! 

Ο αγώνας θα συνεχιστεί, φυσικά, με κάθε νόμιμο και ειρηνικό τρόπο, όπως μας δίδαξε όλους ο αείμνηστος ηγέτης σας Αχμέτ Σαδικ του οποίου η δράση ήταν σύννομη και ειρηνική ενώ η αντίδραση του κράτους κατά της Τουρκικής μειονότητας ήταν άδικη και βίαια. 

Αγαπητοί φίλοι, τον αγώνα σας για δικαιώματα μειονότητας τον βλέπω σαν ένα ψηλό βουνό το οποίο ανεβαίνετε όλοι αργά, σταθερά και με μεγάλο κόπο. Η κορυφή αυτού του βουνού φαίνεται ακόμα απροσπέλαστη. Ο δρόμος θα γίνεται όλο και πιο κουραστικός προς την κορυφή του βουνού και πολλές φορές θα νιώθετε κουρασμένοι και απογοητευμένοι, αλλά δεν πρέπει να σταματήσετε να ανεβαίνετε τον ανηφορικό δρόμο, γιατί μόνο φτάνοντας στην κορυφή θα πετύχετε ένα μέλλον δικαιοσύνης και ελευθέριας όπως τον οραματίστηκε ο Γιατρός Αχμετ Σαδικ! Συνεχίστε στον καλό δρόμο. 

Δόξα στον ηγέτη Αχμετ Σαδικ και Αιωνία του η μνήμη!